بنیاد دلاوران ایران زمین( دلاویز )

من المؤمنین رجال صدقوا ماعاهدوالله علیه فمنهم من قضی نحبه و منهم من ینتظر و ما بدلوا تبدیلا

مردی از جنس وحدت ، جهاد و صلابت
نویسنده : بنیاد دلاوران ایران زمین(دلاویز) - ساعت ۱٢:٥٦ ‎ق.ظ روز ۱۳٩۱/٧/٢۸
 

مادرشهید: «رجبعلی» از کودکی عشق به شهادت داشت

عابدیان-آسمانی بود و به آسمان پیوست. بزرگ مردی از جنس نور که شهید راه وحدت بود و با شهادت خود وحدت آفرینی کرد. مردی رشید، دلیر، مهربان و دلسوز، شجاع و با صلابت که نباید او را در لبخندهایش خلاصه کرد. قلم از وصف بزرگ مردی با این همه افتخارآفرینی قاصر و عاجز است، مردی که با همه رشادت های خود طی 8 سال دفاع مقدس و پس از آن نیز در صحنه ماند و خالصانه جهاد کرد. سردار شهید «رجبعلی محمدزاده» دوم تیرماه سال 1340 در روستای نوده بجنورد به دنیا آمد او که از حماسه سازان و دلیرمردان سال های دفاع مقدس بود سرانجام در 26 مهرماه 88 به دست تروریست های مزدور بیگانگان در سیستان و بلوچستان، به همراه سردار شهید «نورعلی شوشتری» جان به جان آفرین تسلیم کرد و به آرزوی دیرینه خود، مقام والای شهادت نایل آمد.


وی که از سرداران بزرگ و معزز خراسان شمالی بود و در عملیات های کربلای یک، 4 و 5 لشکر 5 نصر یکی از فرماندهان بسیار شجاع خط شکن و دارای استقامت بالایی بود، هنگام شرکت در همایش وحدت میان عشایر شیعه و سنی در منطقه «پیشین» شهرستان «سرباز» در پی یک اقدام تروریستی به دیدار معبود شتافت.شهید «رجبعلی محمدزاده» از سرداران گمنام، زحمتکش و مخلصی بود که همه چیز خود را فدای ولایت، رهبری و اسلام کرد و عملکرد تاریخی از خود بر جای گذاشت. او که نیازهای زمانه را می شناخت و به موقع هم اقدام می کرد، تمام کارهایی را که به وی محول می شد هم به طور مطلوب انجام می داد. به طوری که توانست در لشکر پیروز 5 نصر عملکرد درخشانی از خود به یادگار بگذارد. خصوصیات وی باعث شد که وی به عنوان فرمانده تیپ در این لشکر معرفی شود و بعدها به دلیل همین توانمندی ها و اخلاص خوبی که داشت به فرماندهی سپاه سیستان و بلوچستان منصوب شد و در این دوران خدمات بسیار ارزنده ای ارائه کرد. این شهید سربلند و سرافراز خراسان شمالی که همه چیز خود را فدای اسلام کرد پس از سپری کردن دوران دفاع مقدس عاشقانه مسئولیت بسیار حساس مرزی را پذیرفت.مادر شهید « محمدزاده» که به شهادت سومین فرزند خود افتخار می کند با صدایی لرزان و هیجانی خاص می گوید: «رجبعلی» از همان دوران کودکی عشق به شهادت داشت و بالاخره به آرزوی دیرینه اش رسید. برادر بزرگ تر این شهید نیز به علاقه سردار شهید به شهادت اشاره می کند و می گوید: بزرگ ترین هدف و آرزوی شهید «رجبعلی» از همان ابتدا شهادت بود که امیدوارم ما بتوانیم درس خوبی از او بگیریم و در ادامه راه او پیش قدم باشیم.«براتعلی محمدزاده» می افزاید: خلق نیک «رجبعلی» زبانزد تمام فامیل و اطرافیان بود و عاشقانه به میدان جنگ رفتن و شهادت او بسیار ستودنی است

 

گفت و گو
روایت همسر شهید «محمدزاده» ازخصوصیات شهید
خراسان شمالی - مورخ پنج‌شنبه 1391/07/27 شماره انتشار 18246
 

شیری- بیست و ششم مهرماه 88 روز شهادت بزرگ مردی از خراسان شمالی است؛ سردار بسیجی شهید «رجبعلی محمدزاده».

شهید «محمدزاده» که از یادگاران دوران دفاع مقدس است مجاهدت های زیادی را در جبهه های حق علیه باطل داشت. او در شجاعت کم نظیر بود و همواره سعی می کرد در تمام عملیات ها، در خط اول جبهه باشد. اگر بگویم او برای جاودانه شدن آمده بود اغراق نکرده ام زیرا او همواره خود را بازمانده از قافله شهدا می دانست و می گفت: «برادران عزیز اگر خون مان را در راه خدا اهدا نکنیم یعنی مأموریت مان را کامل انجام نداده ایم...»این شهید بزرگوار از بسیجیان دوران دفاع مقدس بود که پس از جنگ تحمیلی نیز راه شهدا و امام (ره) را ادامه می داد تا این که این مرد خدایی به دست شقی ترین مردم به شهادت رسید.

دیروز سال روز شهادت این سردار شهید بود، فرصت را غنیمت شمردم تا گفت و گویی با همسر این شهید داشته باشم. اگر چه فاصله ما با او زیاد بود و به صورت تلفنی صحبت می کردیم اما احساس او را از همان پشت خط درک می کردم.

صحبت های او از رشادت ها و دلیری های همسرش آتشی بر دل می انداخت. به گفته «مریم عابدی»، شهید «محمدزاده»، به فرزندان دختر خود ارادت خاصی داشت و همین موضوع باعث شده است آن ها جای خالی پدرشان را بیشتر احساس کنند.

او کوچک ترین شکایتی از زندگی مشترک خود با شهید ندارد و تنها از شجاعت، مهربانی و محبت همسرش سخن می گوید.بغض پنهانی در پشت صدایش دارد و برای این که هم چنان پنهان باشد پس از پایان هر جمله ای لحظه ای سکوت می کند تا آرامش خود را حفظ کند.

«همسر شهید» که خاطرات 21 ساله زیادی را در دل دارد، می گوید: شهید «محمدزاده» با من و فرزندانش بسیار مهربان بود و طوری رفتار می کرد که کسی از او رنجشی نداشته باشد.

او که شجاعت و مهربانی را از خصوصیات همسرش بر می شمرد، اظهار می دارد: شهید نسبت به فرزندان دختر ارادت خاصی داشت و به محض ورود به منزل، ابتدا دست آنان را می بوسید و با محبت با آن ها سخن می گفت.به گفته وی زندگی او به لحاظ وجود مهر و محبت و مهربانی همسرش، نسبت به زندگی افراد دیگر بسیار متفاوت و بی نظیر بود.

«عابدی» بهترین روزهای عمرش را همان 21 سالی که با شهید «محمدزاده» زندگی کرده است، عنوان می کند. او خاطر نشان کرد: شهید «محمدزاده»، در هنگام انجام وظیفه هیچ هراسی نداشت و با شجاعت و دلاوری های فراوان در راه اسلام تلاش می کرد.